"
ఒక పెద్దమనిషి, భగవాన్ ఎదుటకు వచ్చాడు అతడు అతడు భగవాన్ ముందు మోకరిల్లి విలపిస్తూ నా కుండలినిని లేపాడు. తత్పలితంగా నేను ఉద్యోగాన్ని విడిచిపెట్టేశాను. కానీ, భగవాన్ బోధించే ఆత్మ విచార సాధనకు , నాకొక విషయం ప్రతిబంధకంగా కనిపిస్తున్నది .మా గ్రామంలో మా ఇంటి ఎదుట నివసిస్తున్న ఒక యువతి ,నన్ను విపరీతంగా ఆకర్షిస్తున్నది . నేను ఆమెపట్ల నా కోరికను నిగ్రహించుకోలేక ఉన్నాను .దీనికి నేను ఏమి చేయాలి అని అడిగాడు. దీనికి భగవాన్ ప్రశాంతంగా అతి శాంతంగా "ఆ ఆకర్షింపబడు తున్నవాడు ఎవరు? అని అడిగాడు." నేనే" అన్నాడు ఆ పెద్దమనిషి ."ఎప్పుడెప్పుడు ఆమె కనిపిస్తున్నదో, అప్పుడప్పుడు నా మనస్సు ఆమెపై పరుగెడుతుంది. ఆమె సాంగత్యం గురించిన ఆలోచనలు ముమ్మరంగా మూసురుకొంటాయి.?' అన్నాడు ఆయన. భగవాన్ ఇలా బోధించారు "ఎవరు చూస్తున్నారు ? ఎవరు ఆకర్షింపబడుతున్నారు? ఉద్రేకం పొందేది ఎవరు ?కోరికలు ఎవరికి ఉద్భవిస్తున్నాయి? అని ప్రశ్నించుకో. ఈ ప్రశ్నలు వేసుకున్న క్షణాన ,నీ కోరికలు నేనుండి జారుకుంటాయి."
రామ్
Bhattacharya:
ఉపదేశసారము ---రమణ మహర్షి
శ్రీ రమణ మహర్షి ఉపదేశసారము:
1. దైవశాసనము బట్టి కర్మఫలము లభిస్తుంది. కర్మదైవమా? కానేకాదు కర్మ జడపదార్థం.
2. కర్మఫలం అనిత్యమై తిరిగి కర్మ సముద్రమునందు పడుటకు హేతువగుచున్నది. అందుచే పరమగతిని అది నిరోధిస్తుంది.
3. ఈశ్వరార్పణ బుద్దితో ఆచరించిన నిష్కామ కర్మలు మనస్సును పరిశుద్ధి కావించి ముక్తికి సాధక మవుతాయి.
4. పూజ శరీరం చేత, జపం వాక్కు చేత, ధ్యానం మనస్సు చేత చేయబడుతున్నాయి. పూజ కంటే జపం, జపం కంటే ధ్యానం ఉత్తమమైనది.
5. బ్రహ్మ భావనతో చేయు మానవ సేవయే అష్టమూర్తులు గల భగవానుని పూజ యగుచున్నది.
6. భగవత్ స్తుతి కంటే వాచక జపము, వాచకజపము కంటే మౌనజపము, మౌనజపము కంటే ధ్యానము ఉత్తమములు.
7. నదీ ప్రవాహంలా, నేతి ధారలా, నిరాఘాటంగా సాగే * *సరళధ్యానం *ఆటంకంతో కూడిన విరళచింతనం కన్నా మిన్న.
8. పరమాత్మా వేరు, నేను వేరు అనే భేద జ్ఞానము కన్నా అతడే నేను అనే అభేద జ్ఞానమే పావనమైనది.
9. ద్వైత భావమును దాటి ‘ఆ పరమాత్మే నేను’ నీలోను నాలోను అన్నిటా ఆ అంతర్యామి నిండి ఉన్నాడు అనే భావనా బలిమిచే కలిగే సద్భావస్థితిని ఉత్తమమైన భక్తి అంటారు.
10. మనస్సును హృదయంలో స్థిరపరచటమే నిశ్చయంగా కర్మ,భక్తీ,జ్ఞాన యోగ మార్గాల ఉపదేశసారం.
11. వలలో చిక్కిన పక్షి కదలలేదు. అలాగే ధ్యానం చేత మనస్సు కుదుటపడుతుంది. మనోనిగ్రహానికి ఇది చక్కని మార్గము.
12. ఈస్వరశక్తి యనెడి మూలమునకు సంకల్పయుత మనస్సు, క్రియాయుత ప్రాణమనునవి రెండు శాఖల వంటివి.
13. లయము, వినాశము అను రెండు రకాలుగా మనస్సు ఊరట చెందుతుంది. లయించిన మనసు తిరిగి జనించును.ధ్యానంలో నశించిన మనస్సు మళ్ళీ పుట్టదు.
14. ప్రాణసంధానముచే లయించిన మనస్సు ఆత్మ యనెడి ఒకేఒక వస్తువును ధ్యానించడంచే నశిస్తుంది.
15. మనసు నశించిన పరమయోగికి చేయదగిన కర్మ అంటూ ఏముంటుంది?
16. దృశ్యవస్తువుల నుండి చిత్తమును వెనుకకు మరల్చి చిత్స్వరూపమును ఎరుగుటయే తత్త్వ దర్శనము.
17. మనసంటే ఏమిటని అన్వేషిస్తే అసలు మనసేలేదని రూడి అవుతుంది. అదే సరైనదారి.
18. వృత్తులన్నీ అహం (అంటే నేను) వృత్తిపై ఆధారపడి యున్నవి. ఆ వృత్తులే మనస్సు. కనుక అహం వృత్తియే మనస్సు.
19. నేను అనేది ఎక్కడనుంచి పుడుతోంది? అని అన్వేషిస్తే ఆ నేను పతనమౌతుంది. ఇదే ఆత్మవిచారము.
20. ఎప్పుడైతే ఈ నేను నశిస్తుందో అప్పుడు ఉన్నతమైనది, పరిపూర్ణమైనది, సత్ స్వరూపమైనది నగు ‘అహం అహం’ అను ఆత్మయే ప్రకాశించును.
21. అహం వ్రుత్తి లయించినపుడు సదా సత్పదార్థము భాసించుటచే అదే నేను అను పదమును లక్ష్యార్ధమైయున్నది.
22. దేహము, ఇంద్రియములు ప్రాణము,బుద్ధి,అవిద్య నేను కాను. అవి జడములు. ఏకసద్రూపమే నేను.
23. సత్తు ను తెల్పుటకు చిత్తు వేరుగా యున్నదా? సత్తుయే చిత్తూ, చిట్టుయే నేను?
24. శరీరాది ఉపాదులవలన జీవేశ్వరులలో భేదము కనుపించు నప్పటికీ ఇద్దరు సత్స్వ రూపులు అవడంవల్ల ఒకే వస్తువై యున్నారు.
25. ఉపాధులను తొలగించినచో జీవుడు ఈశతత్వమును దర్శిస్తాడు. ఆ విధంగా ఆత్మ సాక్షాత్కారము జరుగుతుంది.
26. ఆత్మ అద్వితీయము కనుక ఆత్మగా నుండుటయే ఆత్మను తెలుసుకొనుట యగును.
27. జ్ఞానము – అజ్ఞానము రెండింటిని దాటిన జ్ఞానమే నిజమైన జ్ఞానము. సమస్తమునకు అతీతమై, సర్వాత్మకమై వెలయు జ్ఞానమును తెలుసుకొనుటకు ధ్యానం కాక వేరువస్తువు ఏమున్నది.
28. తన నిజస్వరూపము ఎప్పుడైతే దర్శించబడిందో, అప్పుడు తనే ఆద్యంతములు లేని పూర్ణ చిదానందమని తెలుసుకొనును.
29. తన్ను తాను తెలుసుకొనెడి ఈ అత్మానుభావమును పొందిన దైవికుడు జ్ఞాని బంధము గాని ముక్తిగాని లేని పరమ సుఖస్థితిని పొందుతాడు.
30. నేను అనునదిలేని స్వస్వరూపానుభవమే ఉన్నతమైన తపస్సుయని రమణుని దివ్యవాణి పల్కుచున్నది. దేహము ఘటము వాలే జడమైనది. దీనికి నే నను తలపు లేనందునను, దేహము లేని నిద్రయందు గూడ దినమును మనముండుట చేతను, దేహము నేను కాదు; నేను ఎవరిని? ఎక్కడనించి వచ్చాను? అని సూక్ష్మ బుద్ధి చేత వెదికిచూచి, ధ్యానం ద్వారా తన యందు నిలకడ జెందినవారల హ్రుదయాంతరంగమందు పరిపూర్ణుడైన అరుణాచల శివుడు ‘అహం’ స్పురణరూపుడై స్వయంగా భాసిల్లుతున్నాడు.ఇదియే పరమపదం.
"ఎక్కువగా చదివినందువలన, విస్తృతంగా జ్ఞానం సంపాదించినందువలన ఆత్మసాక్షాత్కారం లభించదు. ఒక్కొక్కసారి అది ప్రతిబంధకం కూడా అవుతుంది. సామాన్య మానవుడికి తన చుట్టు ఉన్న భార్యాబిడ్డలు, స్నేహితులు, తదితర బంధువులు మొదలైన కొద్దిమంది మాత్రమే ప్రతిబంధకాలు కానీ, గొప్ప గొప్ప శాస్త్రాధ్యయనం చేసిన పండితులకు, ఇతోధిక సంసారం ఏర్పడి ,ఆత్మజ్ఞానం ప్రాప్తికి అడ్డం వస్తుంది. సామాన్య మానవుడు, తన కొద్ది సంసారబంధాన్ని నిరంతర ఆత్మ విచారంతో త్రెంచుకోగలిగితే, మోక్షానికి చేరువ కాగలుగుతాడు. కానీ పండితుడు అయితే భార్యాబిడ్డలు, చుట్టుప్రక్కల అనే సన్నిహిత బంధాన్నేగాక; శాస్త్ర విచారంవలన కలిగే సందేహాలవలన, దిగుళౢ వలన ఏర్పడే బంధాన్ని కూడా వదులుకోవలసి ఉంటుంది. సాధనలో కొంతదూరం సాగిన తర్వాత ఈ పాండిత్యపు బంధాన్ని (శాస్త్రవాసనను) పూర్తిగా వదులుకోవలసి ఉంటుంది. చదివినదంతా వ్యర్ధంమనిపించి, దానిని మరచి పోవడానికి ప్రయత్నించవలసి ఉంటుంది" అని వివరించారు రమణులు. వారు ఇంకా ఇట్లా సెలవిచ్చారు : "ఆత్మజ్ఞానమే నిజమైన జ్ఞానం. అది ఎంత చదువు చదివిన లభించదు (నా మేధాయా) అభ్యాసం వలన మాత్రమే సిద్ధిస్తుంది." అప్పుడు ఎనలేని మనశాంతి లభిస్తుంది.
ప్రశ్న : సేవ నుంచి నివృత్తి అయి శ్రీ భగవాన్ తో సదా ఉండిపోవాలని మనసు కోరుతుంది.
మహర్షి : భగవంతుడు సదా మీతోనే ఉన్నారు,మీ లోపలే ఉన్నారు.మీ ఆత్మ భగవంతుడు. ఈ సత్యాన్ని అనుభవం పొందడానికి మీ కార్యములనుంచి అవ్వాల్సిన అవసరంలేదు. దుస్తులను మార్చడం ,ఇల్లూ ,వాకిలీ ,కుటుంబాన్ని వదిలివేయడం త్యాగమనిపించుకోదు. కోరికలు మమత్వమునూ,ఆశక్తులను వదలటం త్యాగం.మీకు మీ సేవా కార్యములనుంచి, వృత్తులనుంచీ నివృత్తి అవసరం లేదు .కేవలం నిన్ను నువ్వు ఈశ్వరునికి సమర్పించుకో.అతనే అందరి బరువునూ మోయుదురు. ఏ మనిషి తన కోరికలను త్యాగము చేయునో ,వారు జగతిలో విలీనమై తన ప్రేమను పూర్తి విస్తారంగా వ్యాప్తి చేస్తారు.త్యాగము బదులు ప్రేమ మరియు కరుణ యొక్క విస్తరణ ఒక నిజమైన భక్తునికి చాలా మంచిది,అది దగ్గరి బంధనాలను తెంచుతుంది.అతను తన ప్రేమ యొక్క విస్తారాన్ని హద్దు,వర్గం,సంప్రదాయాలను మరియు జాతి మర్యాదను దాటి సంపూర్ణ జగత్తులో వ్యాప్తి చేస్తాడు.
సన్యాసి ఎప్పుడైతే తన వస్త్రాలను మరియు ఇంటిని త్యాగం చేస్తాడో,అప్పుడు తన దగ్గరి సంబంధీకుల పట్ల ద్వేషానికి కారణమవ్వడు,పైగా తన దగ్గరివారి కనిపించే వారందరి పట్ల ప్రేమను విస్తరింప చేసేందుకు చేస్తాడు. ఎప్పుడైతే ప్రేమ విస్తరించే ఘటన ఘటిస్తుందో, అప్పుడు మనిషి ఇంటినుంచి పారిపోతున్నాను అని అనుభూతి చెందడు, పైగా పక్వానికొచ్చిన ఫలం చెట్టునుండి అనాయాసంగానే వేరుపడుతుంది.ఆ విధంగా ఇంటినుంచి వేరవుతాడు.అప్పటివరకు ఇంటినీ ,కార్యాన్నీ (బాధ్యతలను) విడుచు మూర్ఖత్వం. ~ రమణ మహర్షి .
Maharshi Teachings. श्री रमण महर्षि के उपदेश
Q: I have a good mind to resign from service and remain constantly with Sri Bhagavan.
Sri Ramana Maharshi :
Bhagavan is always with you, in you,
and you are yourself Bhagavan.
To realize this it is neither necessary to resign your job nor run away from home.
Renunciation does not imply apparent divesting of costumes, family ties, home, etc., but renunciation of desires, affection and attachment.
There is no need to resign your job, only resign yourself to God, the bearer of the burden of all.
One who renounces desires actually merges in the world and expands his love to the whole universe.
Expansion of love and affection would be a far better term for a true devotee of God than renunciation, for one who renounces the immediate ties actually extends the bonds of affection and love to a wider world beyond the borders of caste, creed and race.
A sannyasi who apparently casts away his clothes and leaves his home does not do so out of aversion to his immediate relations but because of the expansion of his love to others around him.
When this expansion comes,
one does not feel that one is running away from home,
instead one drops from it like a ripe fruit from a tree.
Till then it would be folly to leave one's home or job.
~ From Be as you are book
