బ్రహ్మము
బ్రహ్మమొక్కటే ఎంగిలి పడనిది అంటారు శ్రీ రామకృష్ణులు. అంటే నిర్వచనానికి అతీత మైనది. దేన్నైనా నిర్వచించ గాలిగా మంటే అది మన నోటిలో ఎంగిలి అవుతుంది. బ్రహ్మమొక్కటే అనిర్వచనీయం. అదే జగత్తుకు మూలం. వాక్కుకు అతీత మైనది గా దానిని వేదములు వర్ణించాయి. ఇదే బ్రహ్మం. దీనినే లావో జు తన భాషలో టావో అన్నాడు. దీనినే వేదాంతము బ్రహ్మము అని, పురాణములు భగవంతుడు అని, తంత్రములు పరమ శివుడు అని పిలిచాయి. ఇది బుద్ధికి అతీత మైన అనిర్వచనీయమైన, అనుభవైక వేద్యమైన ఒక స్థితి.
పేరు పెట్టి దానిని పిలిచినా మరు క్షణం అది ఎంగిలి అవుతుంది. అప్పుడది నిజమైన టావో కాదు. మాటల స్థాయికి దిగి వచ్చిందంటే అది తన స్వ స్వరూపం నుంచి ఒక మెట్టు దిగినట్లే. కనుక అది అసలైన టావో కాదు. అందుకనే జ్ఞానులు మౌన బోధ చేశారు. బుద్ధుని దేవుని గురించి అడిగితె మౌనం వహించాడు. రమణ మహర్షి కూడా అదే పని చేశాడు. శ్రీ రామకృష్ణుడూ అదే చేశాడు.
నిర్వచనకు మూలం కోరిక. ఏదో చేయాలని తపన. దానితో అనేక భావాలలోచిక్కుకొనుట జరుగుతుంది. ప్రతి దానినీ నిర్వచించి అర్థం చేసుకోవాలని తపన కలుగుతుంది. సత్యము ఈ తపనకు అతీత మైనది. కనుక కోరిక తో సృష్టి మొదలైనది. కోరిక లేకపోతే సృష్టి మూలం ఎరుకలోకి వస్తుంది.
కాని ఈ అతీతమూ అనిర్వాచ్యమూ అయిన స్థితీ సృష్టీ రెండూ ఒకే చీకటి నుంచి ఉద్భవించాయి. సృష్టి ఉనికి అయితే, ఉనికి లేమి దాని నీడలా ఉందనే ఉంటుంది. ఈ రెంటికీ మూలమే చిమ్మ చీకటి. ఆ చీకటికి మూలమైన చీకటి లో సర్వం ఉంది. అన్ని ఆశ్చర్యాలూ అక్కడ కలసి మెలసి ఉన్నాయి. అది అద్భుతాలకు నెలవు.
No comments:
Post a Comment